Idatzi ezineko ideia batekin

urratu dut arima,

plastikozko lore baten bizitzari begira

igaro zait denbora.

“Gogoa non, zangoa han” esan zioten

galdu zen herrenari,

eta teilatutik besoak zabalik erori zen

txoriburuari.

Ez al da izakion nahian mugarik,

ordainak merezi ote du beti?

Garaipen txiki batek balio al ditu

esna igaro ditudan gauak,

neure gogoa bete ezinik

galdutako une guztiak?

Ez al da izakion nahian mugarik,

ordainak merezi ote du beti?

Ez al da ordaina gehiegi?